Rijk?

Hoe meer ik in mijn job mensen aanspreek, hoe meer het mij opvalt dat wij gelukzakken zijn. Op drie maanden kan je mening over ‘marginalen’ en ‘armoezaaiers’ helemaal veranderen. Ook al omdat wij als verkopers voortdurend ethische keuzes maken. Enerzijds dringt dat verlangen om veel verkopen af te sluiten, anderzijds is er zoiets als humaanheid, dat ons belet om bijvoorbeeld een abonnement te gaan pushen bij iemand die het nooit op een gedisciplineerde manier zal kunnen betalen. Dat doet toch telkens de vraag rijzen bij mij hoe het komt dat de meeste vraagstukken waarvoor veel mensen -meer dan je zou verwachten- staan, nooit bij ons zijn opgekomen. Ik weet het wel hoor.

En dan is er nog de verhalen die je van vele verkopers hoort. Verhalen van miserie, van terugvechten, van uiteindelijk toch die job vinden waarin je goed geld kan verdienen. Er zijn meer dan genoeg verkopers die al van bij geboorte water uit de boot hebben moeten scheppen, en de schuit pas drooggekregen hebben tot lang nadat ze het ouderlijk huis hebben verlaten. Waarom kwam dit nooit bij ons voor? Ik weet het niet. Maar mijn situatie doet mij veel verbaasder kijken naar alles waarvoor ik pas nu mijn ogen heb geopend.

Er wordt al genoeg gezegd (door politici en multinationals) dat er welvaart is in België. Ik ben er nu, net zoals ongetwijfeld vele anderen, van overtuigd dat dit verre van waar is. Er is veel meer verdoken armoede dan er verdoken rijkdom is. Rijkdom manifesteert zich in verblindende hoeveelheid. Helaas is dat vaak valse rijkdom. Een sterk uitziend, maar broos schild om de zwakke plekken te bedekken, zeg maar.

Ondertussen begint Mediamarkt in navolging van vele andere multinationals zijn promoties in de vorm van een oorspronkelijk hulpmaatregel te presenteren: leningen vanaf 1 EUR per maand aan 0% rente. Ook winkelketens passen zich aan aan de armoede.

Den goeien.

Ik ben het beu, dames en heren. Kotsenbeu. Ik weet nu wat ik van plan ben, ik word volbloed egoïst. Want mijn visie over een goede mens is misplaatst.

Even een update: ik sta al over heel de wereld bekend als zijnde ‘ne goeien’. Ik ben dat STRONTZAT. Ik heb het wel gehad met labbekakkers die zich als sympathieken voordoen, en uiteindelijk proberen misbruik te maken van mijn goedheid. Ik heb het nu wel gehad. Ik doe nu wat ik wil.

Vanaf nu:

- Geen deuren openhouden voor gelijk wie. Exit portier Boone.

- Mag iedereen vooreerst zijn eigen vervoer proberen regelen. Exit chauffeur Boone.

- Mogen de meesten hun eigen problemen oplossen. Exit hulplijn Boone.

- etc.

Ja, ik schrijf dit in een opwelling. Een opwelling van een week, na een week zelfkwelling. Ik weet goed waarover ik het heb. Ik was vanaf nu de voetsporen van mijn kleren, ik zet mijn haar recht, ik toon dat het op mijn tanden staat.

Ik heb het geprobeerd, leven volgens de oorspronkelijk christelijke idealen. Ik ben het spuugzat. Ik heb duidelijk geleerd dat niemand anders die meedoet. Voor jezelf leven kan een moeilijk leerproces zijn, ik zal dan wel met brio slagen.

Ik klink nu waarschijnlijk compleet gestoord, maar voor het allereerst ooit heb ik ze allemaal op een rijtje. Ik denk dat er dra nog zulke posts zullen volgen.

SOS Homo

Ja, beste mensen, vrijdag heeft uw Trom weer eens iets gedaan wat hij van zichzelf niet had verwacht. En ja, beste mensen, tragische gevolgen heeft dat alweer niet gehad, uw Trom Boone blijft diezelfde gezonde brok testosteron. Nog steeds paraat voor de dames, inderdaad.

Maar Trommeke is wel naar een speciaal feestje geweest. Een ‘anders’ feestje. Want de mensen zijn daar ‘anders’. Niet minder, niet meer, ‘anders’. Over vuiler kon er voor mijn bezoek nog gediscussieerd worden met mij, daarna niet meer. Maar daarover leest u een regel verder meer.

Want waar ik nu eigenlijk toe wil komen:

Vaststellingen die je kan doen tijdens een holebifeestje:

1. Niet iedereen is daar homo, lesbo of bi.

2. Je komt bekende gezichten tegen, die meestal op de ‘oei, betrapt’ modus staan.

3. Niet alle homofeestjes bevatten ‘ich bin wie du’, Drag Queens en ranzige sex in de toiletten.

4. De security van homofeestjes zijn hetero. Of toch niet noodzakelijk homo.

5. Er wordt daar niet minder getsjoesd en gelekt dan elders.

6. Er wordt normale techno gedraaid.

Trends, opgemerkt tijdens het homofeestje:

1. Het slappe handje is passé. Geeneen gezien ginds.

2. Roze is uit den boze, want door de Hete Ro’s al ruimschoots overgenomen.

3.  Iedereen kent elkaar daar, een enorm hechte scene.

4. Ze kunnen het ondanks hun gewone gedrag toch niet wegsteken dat ze homo zijn.

Regels voor het overleven van een holebifuif:

1. Laat je niet fotograferen, tenzij je juist wil provoceren tegenover vrienden die ongetwijfeld je foto zullen terugvinden.

2. Wees niet ontgoocheld als je geen Gloria Gaynor hoort. Tegenwoordig wordt er niet fout gefeest.

3. Pak daar niemand vast van achter de rug. De blonde vrouw die weet hoe ze als een vrouw moet wandelen, kan een jongen blijken te zijn. Gelukkig zien gebeuren, niet zelf meegemaakt.

4. De vrouwelijke, theatrale homo’s zijn meestal niet de echte homo’s maar posers. Negeer ze.

5. Doe geen moeite om duidelijk te maken dat je hetero bent. Ze weten het al.

Ziezo, u bent nu klaar voor uw eerste holebifuif als hetero. Geniet ervan!

Tijdstilstand

Al drie maand ben ik ondertussen al aan het werk als verkoper. Maanden waarin ik mij met doodsverachting in alles heb gestort dat ik niet kende. Eerst en vooral in het verkopen zelf. En het ging stroef. Heel stroef. Mijn cijfer was de laatste maand aanvaardbaar, maar eigenlijk nog onvoldoende. En plots ging het beter, haalde ik sterke cijfers. Dus doe je voort, dag na dag, leven voor die job, nog nooit gehad, maar wel heel aangenaam. Een ritme van werken, uitgaan, om 10u uit bed, terug gaan werken. De tijd gaat heel snel, tegenwoordig. Met mijn kop nog in de zomer, moet ik stilaan al een wintervestje aandoen.

Maar vandaag staat het even stil. Ik stort mij namelijk al drie maanden ook met lichte schrik op de E 40. Dat is doorgaans een nogal riskante bedoening, gezien het aantal cowboys die menen om de haverklap te kunnen remmen, baanvak wisselen en schandalig hard rijden. Elk apart valt te vermijden. Alles te samen niet. Zeker als de baan ook spekglad is.

Vandaag had ik een voorgevoel, een aantal waarschuwingssignalen. De schuiver op de oprit van Flanders expo was al één. Uitlaatgassen troepen samen op het laagje water van gisteren, en maken de baan spekglad. Toch reed ik voort, met als voorgevoel dat het niet lang meer zou duren.

Ongeveer aan merelbeke rijd ik aan 120/uur, en begint mijn slipcursus. Ik wil de trage voorligger passeren door naar de 3de strook te gaan. Net dan scheert een maniak mij voorbij op de derde strook. Ik moet corrigeren, en net op dat moment remt mijn trage voorganger. Mijn wagen glijdt helemaal weg, ik weet al vijf seconden voor de klap dat ik geluk zal moeten hebben. Ik parkeer uiteindelijk midden de E40, na een redelijk harde klap tegen de middenberm.

Wat mij niet stoort, is de regen. Ik kan het alleen niet goed verdragen dat anderen met simpele foutjes mijn leven in gevaar brengen. Ook al niet dat mijn auto niet meer te redden valt. En dat ik die auto net hard nodig heb om te werken. Al bij al was mijn werkgever vooral bezorgd vandaag, nog ene geluk.

Maar vanaf dat ene moment toen ik begon te slippen, tot nu is de tijd gewoon blijven stilstaan. Ik ben er echt niet goed van, temeer omdat het daar en dan had kunnen stoppen voor mij. Hoe mijn achterliggers langs mij geraakt zijn, ik weet het niet. Ik wens ze in elk geval zo weinig mogelijk stress toe. Ik zal mij ondertussen een dagje vergewissen van het feit dat ik nog leef, meer zelfs, dat ik op nekpijn na ongedeerd ben.

Shit…

Zen on the Highway

Zo ergens  tussen de phoenixbrug en de drongensesteenweg, reed een bus voor me. Bussen hebben altijd voorrang, tot mijn grote vreugde. Ik heb dan toch dat geleerd, dus ik passeer niet, wanneer hij met zijn pinkers te kennen geeft dat hij uit zijn standplaats vertrekt.

Een blauw geel-wit-kruisautootje scheurt door de bocht. Een jongedame remt, en  gebaart met krampachtige zwaaien vol half-ingehouden woede. Ze is duidelijk gehaast, maar moet met mij achter de bus blijven wachten. Haar hoofd is roodaangelopen. Ze is knap, maar nu even niet. Ik schiet in de lach.

De dame blijft woedend, maar vooral gehaast. Waarom ’s morgens vroeg al zo gestresseerd? Ik draai mijn hoofd in haar richting, en laat mijn lach in haar richting komen. Ze ziet mij. Haar hersenen maken een volledige draai. Ze beseft het, en moet ook lachen. Zij zal daarna misschien nagedacht hebben over wat brecies voor de stress zorgt. Tijdsdruk, of ligt stress toch bij jezelf?

Toen kwam ik tot het besef dat ik waarschijnlijk tot de 15 procent minst gestresseerde mensen ter wereld behoor. Ik heb gewoon geen grote zorgen, hoewel ik met dezelfde problemen kamp als iedereen. Ik ben eigenlijk best wel een zenachtige figuur. Ik was heel even trots op mezelf.

Tot diezelfde dag, in de avond, ik terugreed van Brussel, met dezelfde kalmte als die ochtend. Toen heb ik de zenkampioen ontmoet.

En zo ziet de zenkampioen eruit. Hij rijdt rustig over de snelweg aan 110 kilometer per uur, volledig gehomologerd en perfect legaal, met nummerplaat. Trucks, auto’s en anderen deren hem niet, snelle wagens en slipstreams van zware vrachtwagens al evenmin. Respect!

Het moet een zaligheid zijn om met een licht brommertje op de snelweg te zitten. Dan moet je gewoon het zalig vrije gevoel van een brommertje op de metersbrede snelweg laten overwinnen op de schrik dat je met zo een brommertje gauw kan weggeblazen worden. Het ultieme rustgevoel, quoi!

voila zie, ZEN

Kopen met ogen open

Eigenlijk koop ik de laatste tijd wel veel. Deze week heb ik al meer dan 200 EUR uitgegeven aan elektronicasnufjes. Maar is dat verloren geld? Welnee.

Telkens gaat het hem om snufjes die niet levensnoodzakelijk zijn, maar mij wel het leven vergemakkelijken. Zoals een bluetooth headset, waarmee ik zonder vervelende kabel, en met een deftige microfoon in de auto kan gsm’en. Ik ben tegenwoordig namelijk twee uur per dag op de snelwegen te vinden. Zoals een digitale camera, die op vaste batterij werkt. Omdat mijn laatste camera aan losse batterijen is kapotgegaan. Nu heb ik mij eens  absoluut niet miskocht zie.

Want zowel de headset als de camera werken uitstekend. Het meest in de wolken ben ik over mijn camera, van geen evident merk, namelijk Ricoh. Van de printers, ja. Maar wat een camera, die Ricoh R10. Voor 199 EUR kan je 7,3 keer optisch inzoomen, is de reactietijd héél snel, en heb je beeldstabilisator, 10,1 megapixel, en een per-fect werkende automatische piloot voor beter beeld.

Waarom maar 199 EUR? Wel, wie het een beetje volgt, weet dat Ricoh een bedrijfje is van Panasonic (van de Lumixen inderdaad!). Dus: dezelfde lens, meer zoom, meer megapixel, enz. als een panasonic, voor minder geld. Hoe komt dat? Uw antwoord: geen marketing.

En dan de headset, en de GSM. Beiden LG, een koreaans merk, dat pas onlangs heel goede toestellen is beginnen maken. Ik heb de cookie, en ik berouw het mij niet. Vrij goedkoop, enorm veel functies die ik kan gebruiken, en over de service ben ik ook zeer te spreken.

Moraal van het verhaal: koop slim, licht je in, laat je niet leiden door merken, en vooral: vraag raad aan de winkelier!

Hé, tiens, da kost hier niks!

Hé, tiens, ik heb een blog!

Zou dat veel moeite kosten om nog eentje te schrijven? Nee?

En gaat dat dan een goeie zijn? Gaan de mensen dat graag lezen?

Over wat gaat hij dan gaan?

Over mijn werk misschien? Mwa, misschien wat lastig om te beschrijven he. Valt ook makkelijk samen te vatten: tis verkoop, tis lastig, kheb nog niks zelf verkocht, maar toch gaat het goed. Vreemd, maar ik weet dat ik vooruitgang boek.

Lap we zijn vertrokken, ze. Het gaat ook altijd over mijzelf. Wat een egotripper, dienen Trom. Ik herken hem niet meer. Gij wel?

En dan nog in derde persoon over zichzelf zeg. Verwaande gast!

Ben ik niet wat hard over Trom? Het is zijn eerste post op die manier. Voelt anders he?

Is Trom veranderd?

Ben ik veranderd?

Kan dat zo, op vier dagen? Wat heeft het overlijden van mijn pepe ermee te maken?

Ik voel het niet echt ze. Ik ben altijd zo bezig met mijn nieuwe job… Soms op den dag bekruipt het mij wel. Hij is er niet meer, he. En hij komt nooit meer terug.

Ik snap het niet goed. Ik heb hem nooit helemaal gekend. Ik wist wel hoe en wie hij was, en ik bezocht hem wat meer sinds zijn ziekte, maar toch. Heb ik recht op verdriet? Alleen maar omdat hij mij heel graag zag, zoals al zijn kleinkinderen en kinderen? Of wist ik nog niet hoe graag ik hem had?

Moet ik dat dan tonen aan papa, om te bewijzen? Kan het kwaad als ik er een avondje uit wil, zo gewoon gaan drinken met een vriend, bijpraten? Kan ik da nu wel aan? Ik wil niet beginnen bleiten he. Ik ben geen bleiter. Het is alweer twee jaar geleden dat ik dat deed.

Het zit echt op de rand ze. De emmer zit een beetje vol. Als ik straks moet gaan voorlezen in de kerk, gaat het er allemaal uit vrees ik. Hoop ik. Dan is het misschien efkes weg?

Misschien moet ik gewoon wat meer slapen? Efkes niks van die verkopen aantrekken. Daar heb ik zin in. Ik denk veel minder sinds ik verkoop. Maar ik zal straks toch veel moeten denken. Dat gaat pijn doen.

Het gaat pijn doen. Alles gaat pijn doen. Het gaat mij sterker maken.

In één trok van brein naar scherm. Zo hoort het. Denk ik.

Abajaa!

In mei legt elke vogel een ei. In mijn geval een heel vreemd ei. Twee keer op rij in mei rijd ik bij trein naar waar het fijn is om te zijn:  West-Vlaanderen!

Dit keer was het Blankenberge. Wonderschone stad. Ik wou dat ik een blankenberge in mijn schuif van mijn nachtkastje liggen had. Vooral omdat Blankenberge zo van die bars heeft die rechtstreeks op het strand uitgeven. Zaaalig. En als je dan enkel een schuifje moet opentrekken om er naar toe te gaan: zaaalig.

Maar we waren niet naar Blankenberge getrokken om te gaan zuipen. Integendeel, we moesten verantwoordelijk gaan wezen met mentaal gehandicapten. Want Abajaa is zo een van die organisaties die vakantieuitstapjes organiseert voor de mentaal minder begaafde. Pas op, daarom zijn ze nog niet mentaal minder plezant. Au contraire, monsieur!

Om te beginnen, was daar Michel. Ik noemde hem Groene Michel, gewoon omdat dat mij het snelste te binnen schoot. In elk geval: Michel is een plakbeest. Tot vijf maal toe ben ik met die jongen (van 41 ongeveer, à peu près, zo iets moet dat zo ongeveer geweest zijn) in het water geweest, met hem, die zich vastklampte  aan mij, als was hij een mosseltje op een pier. Een schat van een jongen, alleen: nog eens dubbel zoveel keer moeten betalen voor toilet, want zijn twee favoriete zinsnedes zijn “dat doet deugd” en “Ik moet pipi doen”.

Dan had je Conny. Ook bij zinnen als “Hoe gaat het, Conny?” of “Heb je je jas gevonden?” schoot zij in een onbedaarlijke lach. Maar het werkt aanstekelijk, ook al omdat ze een schat van een dame is. En ze heeft een vriendje, en je kan ondanks hun beperkingen zeggen dat ze elkaar perfect aanvullen. En dat is tegenwoordig al veel waard. Het vriendje was mee, en is de kalmte zelve. Van die twee hebben we een hele dag geen enkele last gehad. Zij beleefden een romantische dag.

En ik? Ik amuseerde, ook al omdat de medebegeleiders heel toffe mensen waren. En ik amuseerde, want terwijl ik voor de gehandicaptjes zorgde, was ik mij niet meer bewust van mezelf. Net daarom werd ik mijn volledige zelf. Hopelijk was dat de reden waarom ze willen dat ik mee op kamp ga. Dat en het feit dat die gastjes die ik begeleidde mij eigenlijk wel graag hadden.

Wordt vervolgd, garantie!!!

1 mei, artistiek ei, culinair ei.

Op 1 mei, laat ik maar even bekennen, ging het niet zo goed met mij.  Een goed bedoelende dame had rond 1u30 mij gevraagd of ik homo was, omdat ze vond dat ik vrouwelijke trekjes had. Nu had ze als volgende zin net zo goed ‘hey Trom, er is een olifant met zijn slurf de pellekes uit marc reynebeau’s nek aan het stofzuigen’ kunnen zeggen, ik zou het meer geloofd hebben dan haar ‘Ma pas op, veel vrouwen worden daardoor aangetrokken ze’. Jaja. Lesbische dwergvrouwtjes met een laag zelfbeeld.

Dus ’s ochtends had ik een fragiel humeur, dat enkel kon verblijd worden door de gedachte aan wat die eerste mei nog komen moest. Want ja, om 14 u 30 was het dan zover, ik stond in Brugge.

Enigszins verbaasd om de hoeveelheid asfalt die op de baan lag, de elektriciteit in het station, en het feit dat West-Vlamingen niet compleet naakt over straat lopen in hun eigen provincie, begon ik mijn ’sunny walk’, zonnebril in de hand, zon in de nek. En dan nu even een flashback.

Ik zat in de trein. Richting Brugge, wat had u gedacht.  Twee Françoisekes keken hoe ik een gedichtje schreef naar Elke, mijn virtuele muze, die ik dra in levende lijve zou ontmoeten. Blijkbaar kende Françoise toch enkele woorden Nederlands, want ze spoorde Françoise meteen aan, en samen begonnen ze de Nederlandse woorden der liefde op  te zoeken. Daar ik het vermoeden had dat ze het niet bepaald tegen mij hadden, liet ik ze gerust. Ik had betere dingen uit mijn bonzend hart te schudden.

Flashforward. Ze stond er, aan het station. Facebook ontdoet de wereld van alle magie. Ik herkende haar namelijk direct, ze had al verteld dat haar auto een family car was, dat hielp. Ik wilde even in ware filmstijl met open armen naar haar toe lopen, maar haar lach als reactie daarop, en haar wijsvinger deden mij van dit plan afstappen. Ten slotte, ze is 16 jaar ouder dan ik. Dus moet ik nog zestien jaar wachten om op gelijke hoogte te komen, vrees ik.

Een kwartiertje later stonden we bij haar thuis. Het deed vermoeden dat Peter Van Asbroek daar zijn diadeem nog moest komen goedsteken (zie: help, mijn man is een klusser), maar eigenlijk was er meer klaar dan aanvankelijk leek. Ik was oprecht jaloers op haar huis. Gewoon ook omdat de huizen tegenwoordig geen aparte sfeer hebben. Maar Elke weet vooral hoe ze een huis smaakvol moet accessorizen. Een marteling van een antiek rekenmachine was het logische gevolg van mijn nieuwsgierigheid. Gelukkig bouwden ze de dingen vroeger steviger dan nu.

Jah, toen ze uiteindelijk mijn gedicht aanhoorde, was ze in de zevende hemel. Een innige omhelzing was mijn deel. Blijkbaar is schrijven à la improviste een van mijn specialiteiten. Want ook mijn oudere zus Moeferkoe was in de wolken. Dat ik enkel dicht in ABAB-schema, schijnt iedereen mij te vergeven.

Toen we uiteindelijk moesten koken, veranderde Elke een klein beetje van een Muze naar een chef. Want al had ik het zo handig willen manoeuvreren dat ik enkel zou moeten toekijken (niet waar Elke, ik wilde heel wat leren, en zeker meehelpen), was het uiteindelijk zij die mij niet alleen leerde koken, maar vooral ook de kookboek lezen. Elke vraag die ik stelde over een gerecht, beantwoordde ze steevast met ‘ het staat in de kookboek, hoor’. Uiteraard werd er ook veel gebabbeld, en gezeverd, en ook handig: terwijl ik het een ineenflanste, maakte zij een ander gerecht gereed.

Dacht ik… Na zovele dagen nadenken heb ik beseft dat ik eigenlijk min of meer alles gekookt heb, terwijl zij alles achter mijn gat opkoos, of opkaas, of opkoosde, of hoe dat dat voltooid deelwoord van opkuisen nu weer is.

En het was plezant! Ik heb een gedichtje opgezegd voor mijn ex-jarige zus, Ook Ines en kindje en man waren absoluut fijne mensen, Ines bleek helemaal niet log te zijn.En het beste van al: tot helemaal het einde van de avond heb ik ze ook effectief verstaan! En ze klaagden niet over het eten! En het is geen seconde stil geweest, wat belangrijk is voor mij.

Beste Elke: ont-zet-tend bedankt. Sorry voor de late post. Hij is nu af omdat er dringend nog een ander moet komen

Tot slot nog dit: Godsdienst is het opium van het volk! Arbeiders aller landen, verenigt u!

Elke

Er zijn geen betere woorden
dan super, tof, en fijn,
maar als ik toch één moest kiezen
dan moet dat Elke zijn.

Want ook al blijf je praten
met sappig Brugs accent,
toch blijf je een verleiding
voor elke vent van Gent.

Want jij wisselt met woorden
alsof het stickers waren
zodat zelfs je slechtste zinnen
een hersenbloeding baren

Want jij hebt een soort humor
ik weet niet goed dewelke,
maar als ik het een naam mocht geven,
dan noemde ik het Elke.

Ik wil wel met je trouwen
maar de melk hangt nog aan mijn muil,
en maak je maar geen zorgen:
mijn gedachten zijn niet vuil.

Frederick wil niet met je trouwen
Trom Boone wil alsnog,
maar hij wil als fictief personage enkel trouwen met je blog.

Dus laat ons schrijven brieven.
Onze woorden delen het bed,
En ik wil dat best wel delen
met gans het internet.

Trom & Frederick