Kopen met ogen open

Eigenlijk koop ik de laatste tijd wel veel. Deze week heb ik al meer dan 200 EUR uitgegeven aan elektronicasnufjes. Maar is dat verloren geld? Welnee.

Telkens gaat het hem om snufjes die niet levensnoodzakelijk zijn, maar mij wel het leven vergemakkelijken. Zoals een bluetooth headset, waarmee ik zonder vervelende kabel, en met een deftige microfoon in de auto kan gsm’en. Ik ben tegenwoordig namelijk twee uur per dag op de snelwegen te vinden. Zoals een digitale camera, die op vaste batterij werkt. Omdat mijn laatste camera aan losse batterijen is kapotgegaan. Nu heb ik mij eens  absoluut niet miskocht zie.

Want zowel de headset als de camera werken uitstekend. Het meest in de wolken ben ik over mijn camera, van geen evident merk, namelijk Ricoh. Van de printers, ja. Maar wat een camera, die Ricoh R10. Voor 199 EUR kan je 7,3 keer optisch inzoomen, is de reactietijd héél snel, en heb je beeldstabilisator, 10,1 megapixel, en een per-fect werkende automatische piloot voor beter beeld.

Waarom maar 199 EUR? Wel, wie het een beetje volgt, weet dat Ricoh een bedrijfje is van Panasonic (van de Lumixen inderdaad!). Dus: dezelfde lens, meer zoom, meer megapixel, enz. als een panasonic, voor minder geld. Hoe komt dat? Uw antwoord: geen marketing.

En dan de headset, en de GSM. Beiden LG, een koreaans merk, dat pas onlangs heel goede toestellen is beginnen maken. Ik heb de cookie, en ik berouw het mij niet. Vrij goedkoop, enorm veel functies die ik kan gebruiken, en over de service ben ik ook zeer te spreken.

Moraal van het verhaal: koop slim, licht je in, laat je niet leiden door merken, en vooral: vraag raad aan de winkelier!

Hé, tiens, da kost hier niks!

Hé, tiens, ik heb een blog!

Zou dat veel moeite kosten om nog eentje te schrijven? Nee?

En gaat dat dan een goeie zijn? Gaan de mensen dat graag lezen?

Over wat gaat hij dan gaan?

Over mijn werk misschien? Mwa, misschien wat lastig om te beschrijven he. Valt ook makkelijk samen te vatten: tis verkoop, tis lastig, kheb nog niks zelf verkocht, maar toch gaat het goed. Vreemd, maar ik weet dat ik vooruitgang boek.

Lap we zijn vertrokken, ze. Het gaat ook altijd over mijzelf. Wat een egotripper, dienen Trom. Ik herken hem niet meer. Gij wel?

En dan nog in derde persoon over zichzelf zeg. Verwaande gast!

Ben ik niet wat hard over Trom? Het is zijn eerste post op die manier. Voelt anders he?

Is Trom veranderd?

Ben ik veranderd?

Kan dat zo, op vier dagen? Wat heeft het overlijden van mijn pepe ermee te maken?

Ik voel het niet echt ze. Ik ben altijd zo bezig met mijn nieuwe job… Soms op den dag bekruipt het mij wel. Hij is er niet meer, he. En hij komt nooit meer terug.

Ik snap het niet goed. Ik heb hem nooit helemaal gekend. Ik wist wel hoe en wie hij was, en ik bezocht hem wat meer sinds zijn ziekte, maar toch. Heb ik recht op verdriet? Alleen maar omdat hij mij heel graag zag, zoals al zijn kleinkinderen en kinderen? Of wist ik nog niet hoe graag ik hem had?

Moet ik dat dan tonen aan papa, om te bewijzen? Kan het kwaad als ik er een avondje uit wil, zo gewoon gaan drinken met een vriend, bijpraten? Kan ik da nu wel aan? Ik wil niet beginnen bleiten he. Ik ben geen bleiter. Het is alweer twee jaar geleden dat ik dat deed.

Het zit echt op de rand ze. De emmer zit een beetje vol. Als ik straks moet gaan voorlezen in de kerk, gaat het er allemaal uit vrees ik. Hoop ik. Dan is het misschien efkes weg?

Misschien moet ik gewoon wat meer slapen? Efkes niks van die verkopen aantrekken. Daar heb ik zin in. Ik denk veel minder sinds ik verkoop. Maar ik zal straks toch veel moeten denken. Dat gaat pijn doen.

Het gaat pijn doen. Alles gaat pijn doen. Het gaat mij sterker maken.

In één trok van brein naar scherm. Zo hoort het. Denk ik.

Abajaa!

In mei legt elke vogel een ei. In mijn geval een heel vreemd ei. Twee keer op rij in mei rijd ik bij trein naar waar het fijn is om te zijn:  West-Vlaanderen!

Dit keer was het Blankenberge. Wonderschone stad. Ik wou dat ik een blankenberge in mijn schuif van mijn nachtkastje liggen had. Vooral omdat Blankenberge zo van die bars heeft die rechtstreeks op het strand uitgeven. Zaaalig. En als je dan enkel een schuifje moet opentrekken om er naar toe te gaan: zaaalig.

Maar we waren niet naar Blankenberge getrokken om te gaan zuipen. Integendeel, we moesten verantwoordelijk gaan wezen met mentaal gehandicapten. Want Abajaa is zo een van die organisaties die vakantieuitstapjes organiseert voor de mentaal minder begaafde. Pas op, daarom zijn ze nog niet mentaal minder plezant. Au contraire, monsieur!

Om te beginnen, was daar Michel. Ik noemde hem Groene Michel, gewoon omdat dat mij het snelste te binnen schoot. In elk geval: Michel is een plakbeest. Tot vijf maal toe ben ik met die jongen (van 41 ongeveer, à peu près, zo iets moet dat zo ongeveer geweest zijn) in het water geweest, met hem, die zich vastklampte  aan mij, als was hij een mosseltje op een pier. Een schat van een jongen, alleen: nog eens dubbel zoveel keer moeten betalen voor toilet, want zijn twee favoriete zinsnedes zijn “dat doet deugd” en “Ik moet pipi doen”.

Dan had je Conny. Ook bij zinnen als “Hoe gaat het, Conny?” of “Heb je je jas gevonden?” schoot zij in een onbedaarlijke lach. Maar het werkt aanstekelijk, ook al omdat ze een schat van een dame is. En ze heeft een vriendje, en je kan ondanks hun beperkingen zeggen dat ze elkaar perfect aanvullen. En dat is tegenwoordig al veel waard. Het vriendje was mee, en is de kalmte zelve. Van die twee hebben we een hele dag geen enkele last gehad. Zij beleefden een romantische dag.

En ik? Ik amuseerde, ook al omdat de medebegeleiders heel toffe mensen waren. En ik amuseerde, want terwijl ik voor de gehandicaptjes zorgde, was ik mij niet meer bewust van mezelf. Net daarom werd ik mijn volledige zelf. Hopelijk was dat de reden waarom ze willen dat ik mee op kamp ga. Dat en het feit dat die gastjes die ik begeleidde mij eigenlijk wel graag hadden.

Wordt vervolgd, garantie!!!

1 mei, artistiek ei, culinair ei.

Op 1 mei, laat ik maar even bekennen, ging het niet zo goed met mij.  Een goed bedoelende dame had rond 1u30 mij gevraagd of ik homo was, omdat ze vond dat ik vrouwelijke trekjes had. Nu had ze als volgende zin net zo goed ‘hey Trom, er is een olifant met zijn slurf de pellekes uit marc reynebeau’s nek aan het stofzuigen’ kunnen zeggen, ik zou het meer geloofd hebben dan haar ‘Ma pas op, veel vrouwen worden daardoor aangetrokken ze’. Jaja. Lesbische dwergvrouwtjes met een laag zelfbeeld.

Dus ’s ochtends had ik een fragiel humeur, dat enkel kon verblijd worden door de gedachte aan wat die eerste mei nog komen moest. Want ja, om 14 u 30 was het dan zover, ik stond in Brugge.

Enigszins verbaasd om de hoeveelheid asfalt die op de baan lag, de elektriciteit in het station, en het feit dat West-Vlamingen niet compleet naakt over straat lopen in hun eigen provincie, begon ik mijn ’sunny walk’, zonnebril in de hand, zon in de nek. En dan nu even een flashback.

Ik zat in de trein. Richting Brugge, wat had u gedacht.  Twee Françoisekes keken hoe ik een gedichtje schreef naar Elke, mijn virtuele muze, die ik dra in levende lijve zou ontmoeten. Blijkbaar kende Françoise toch enkele woorden Nederlands, want ze spoorde Françoise meteen aan, en samen begonnen ze de Nederlandse woorden der liefde op  te zoeken. Daar ik het vermoeden had dat ze het niet bepaald tegen mij hadden, liet ik ze gerust. Ik had betere dingen uit mijn bonzend hart te schudden.

Flashforward. Ze stond er, aan het station. Facebook ontdoet de wereld van alle magie. Ik herkende haar namelijk direct, ze had al verteld dat haar auto een family car was, dat hielp. Ik wilde even in ware filmstijl met open armen naar haar toe lopen, maar haar lach als reactie daarop, en haar wijsvinger deden mij van dit plan afstappen. Ten slotte, ze is 16 jaar ouder dan ik. Dus moet ik nog zestien jaar wachten om op gelijke hoogte te komen, vrees ik.

Een kwartiertje later stonden we bij haar thuis. Het deed vermoeden dat Peter Van Asbroek daar zijn diadeem nog moest komen goedsteken (zie: help, mijn man is een klusser), maar eigenlijk was er meer klaar dan aanvankelijk leek. Ik was oprecht jaloers op haar huis. Gewoon ook omdat de huizen tegenwoordig geen aparte sfeer hebben. Maar Elke weet vooral hoe ze een huis smaakvol moet accessorizen. Een marteling van een antiek rekenmachine was het logische gevolg van mijn nieuwsgierigheid. Gelukkig bouwden ze de dingen vroeger steviger dan nu.

Jah, toen ze uiteindelijk mijn gedicht aanhoorde, was ze in de zevende hemel. Een innige omhelzing was mijn deel. Blijkbaar is schrijven à la improviste een van mijn specialiteiten. Want ook mijn oudere zus Moeferkoe was in de wolken. Dat ik enkel dicht in ABAB-schema, schijnt iedereen mij te vergeven.

Toen we uiteindelijk moesten koken, veranderde Elke een klein beetje van een Muze naar een chef. Want al had ik het zo handig willen manoeuvreren dat ik enkel zou moeten toekijken (niet waar Elke, ik wilde heel wat leren, en zeker meehelpen), was het uiteindelijk zij die mij niet alleen leerde koken, maar vooral ook de kookboek lezen. Elke vraag die ik stelde over een gerecht, beantwoordde ze steevast met ‘ het staat in de kookboek, hoor’. Uiteraard werd er ook veel gebabbeld, en gezeverd, en ook handig: terwijl ik het een ineenflanste, maakte zij een ander gerecht gereed.

Dacht ik… Na zovele dagen nadenken heb ik beseft dat ik eigenlijk min of meer alles gekookt heb, terwijl zij alles achter mijn gat opkoos, of opkaas, of opkoosde, of hoe dat dat voltooid deelwoord van opkuisen nu weer is.

En het was plezant! Ik heb een gedichtje opgezegd voor mijn ex-jarige zus, Ook Ines en kindje en man waren absoluut fijne mensen, Ines bleek helemaal niet log te zijn.En het beste van al: tot helemaal het einde van de avond heb ik ze ook effectief verstaan! En ze klaagden niet over het eten! En het is geen seconde stil geweest, wat belangrijk is voor mij.

Beste Elke: ont-zet-tend bedankt. Sorry voor de late post. Hij is nu af omdat er dringend nog een ander moet komen

Tot slot nog dit: Godsdienst is het opium van het volk! Arbeiders aller landen, verenigt u!

Elke

Er zijn geen betere woorden
dan super, tof, en fijn,
maar als ik toch één moest kiezen
dan moet dat Elke zijn.

Want ook al blijf je praten
met sappig Brugs accent,
toch blijf je een verleiding
voor elke vent van Gent.

Want jij wisselt met woorden
alsof het stickers waren
zodat zelfs je slechtste zinnen
een hersenbloeding baren

Want jij hebt een soort humor
ik weet niet goed dewelke,
maar als ik het een naam mocht geven,
dan noemde ik het Elke.

Ik wil wel met je trouwen
maar de melk hangt nog aan mijn muil,
en maak je maar geen zorgen:
mijn gedachten zijn niet vuil.

Frederick wil niet met je trouwen
Trom Boone wil alsnog,
maar hij wil als fictief personage enkel trouwen met je blog.

Dus laat ons schrijven brieven.
Onze woorden delen het bed,
En ik wil dat best wel delen
met gans het internet.

Trom & Frederick

schrijf eens iets over uzelf

Oké dan maar! Altijd een welkome aanvulling voor de blog. Trouwens, ik werd getagd door Moeferkoe.

hier gaan we dan:

Wat op dit moment mijn obsessie is 
Obsessies? Al chance dat we er hebben. Ik kan er maar niet mee om dat de bout die mijn fietszadel vasthoudt vanonder mijn zadel komt. En ze schuurt tegen mijn broek!! Ik moet ze vastzetten.

Wat ik nu draag 

Een polo met opschrift Marc Van Wiemeersch (Ooit gekregen omdat ik een vijftal kilometer gelopen heb in de Grote Prijs Marc Van Wiemeersch), een jeansbroek met een pietenolleken in (stomme bout van mijn fietszadel!), te grote schoenen(maar wel comfortabel), een slip (ik moet mij dringend boxers kopen), gestreepte kousen, in vier kleuren: beige, zwart, grijs, rood. Mijn horloge, op mijn achttiende gekregen. twee vullingen in mijn kiezen.

Doe ik vaak een dutje?
Ik zou maar al te graag vaak een dutje doen, maar helaas komt het er niet van (heb het te druk met krabben aan mijn beten)

Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven
Marie, maar niet die van Moeferkoe. Ene Marie, bloedmooi, 28, twee kindjes, eentje ervan heeft 3 jaar een tumor gedragen, en is nu 4 jaar en kerngezond. Sterke vrouw, dus. Technisch gezien heeft zij mij geknuffeld, want ik gaf haar een bloemetje. Dat ze mij het zelf had zien plukken, dat is blijkbaar niet belangrijk. Zeg nu nog eens dat vrouwen alleen dure dingen willen. 

Wat ik zou willen veranderen
De wereld zou een veel betere plek zijn, als iedereen wat minder belang hechtte aan het onderling verschil in waarden.

Ik zou de politici van België, inclusief die van mijn partij, vandaag willen doen inzien dat politiek niet inhoudt dat politici hun eigen idee in het volk’s bestwil uitvoeren is. Het is eerst eens luisteren naar wat het volk wil.

Wat ik vanavond eet
Zoals gewoonlijk. Twee leguanen, een sidderaal en de uitwerpselen van een kwal.

Mijn laatste aanschaf
Een fan-tas-tisch Tarantinobroodje. (verkrijgbaar in de Florimond Leirensstraat in Wetteren)

Naar welk geluid ik nu luister
Nostalgieeeee, nostalgieeeeee, radio nostalgieeeeeee!!! Jammer genoeg. Een cd van The Hickey Underworld zou volstaan voor minstens 3 weken aan een stuk.

Favoriete weertype
Vreemd, veel zon, en toch voel ik druppels. Het kan aan mij liggen.

Zeg iets tegen de persoon die je getagged heeft.

Gelukkige verjaardag, Moef!!!!! Ge zijt goed bezig, echt waar. Moest je leven te koop zijn, het zou mij wat mogen kosten.

Favoriete vakantieplek
Ver weg van België. Maakt echt niet uit. Binnen de vijf jaar bekijk ik of een wereldreis een optie is. Ik heb nu al vluchtgedrag. Kutmaatschappij.

Films die ik keer op keer kan bekijken
Ooh man, die kip… Citade de Deus blijft een aanrader, speel hem mij vijf maal daags af, en ik hou dat vol tot ik vijfendertig ben. Verder: Edward Scissorhands, Le fabuleux destin d’ Amélie Poulin, Sin City, High Fidelity, Forrest Gump, Spinal Tap, THE GODFATHER I, II, III.

Favoriete theesmaak
Thee, kan je nog iets minder relevant bedenken? Thee met biersmaak? Of Ice Tea?

Het boek dat ik momenteel lees
Rooddruk voor een nieuw socialisme-Erik De Bruyn (ge moet af en toe eens kijken hoe het elders zit he)

Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens
Ik vertel dat niet… Misschien al die fratsen die ik uithaal. Er blijft altijd iets hangen, dat zegt: had ik dat nu mogen doen? Uiteraard volstrekt onnodig.

Wat is je doel?
Mijn uiteindelijk doel is op het podium, helemaal voluit aan het gaan. Ik heb al een plan, watch me. Mijn secundair doel is de muziek. Hetgeen dat ik geen plaats kan en wil geven in de rangorde, maar wel heel belangrijk is, is een goede lieve, en tegelijk zeer straffe vriendin. Veel vrienden, maar ik denk dat ik daar safe zit.

Wat wil ik ooit nog doen?
Zie hierboven, he. Ik denk dat het duidelijk is. Mij bewijzen, mij manifesteren, de wereld tonen dat ze allemaal ongelijk hadden. Het is onlogisch, maar het is een drang die ik nooit kwijtraak. De evenaar loopt wel degelijk door MIJN gat.

Wat wens ik mijn kinderen toe
Dat ze nooit aan de kant gezet worden. Mijn kinderen worden overassertief en zullen vaak regels breken. Maar ik ga het hen toelaten. Ik vrees dat er ooit eentje niet zal kunnen winnen van kleinering en pestgedrag. Ik ben nog door het oog van de naald gekropen, geloof mij. Daarom mogen ze van mij niet te beleefd zijn. In hun voordeel.

Welke kwaliteit zou ik willen hebben
Relativering. Regelmaat. Een prachtige kop. Die is zeker goed genoeg, maar ik wil Brad Pitt-looks. Ik voel mij vaak überknap, tot de volgende spiegel eraan komt.

Noem één van je kwaliteiten.
Ik ben creatief, ad rem, ik kan uitstekende en loepzuivere dieptepassen versturen naar de flanken, ik ben zeer analytisch, en vooral:

Ik kan ook twijfelen.

Waar wacht ik op?
Op een bloedgeile, schaarsgeklede dienster die binnenkomt met vijf pintjes, een doosje pralines en een contract van 2000 EUR netto in de maand, voor de job van mijn leven.

Heb je een tic of kenmerkende eigenschap?
Tics? Amai. Ik heb milde Tourette, dus het ontbreekt er niet aan. Noem maar op.

Klaar! Vrouwen, u ziet, ik ben goed bezig, maar voor verbetering vatbaar! Stort u op mij!

Ik ken weinig mensen die het nog niet gedaan hebben, dus geef ik het niet door. Bekende mensen

Inspecteur Poirot: eat that!

U heeft het misschien al gelezen of gezien op TV, of gehoord op de radio: een man die een andere man door het oog schiet in een café in het Rabot. Ik woon nu toevallig daar in de buurt, en door mijn monocle zag ik een hele mierenhoop aan combi’s, labojasmensen, inspecteur Witses en andere agenten door elkaar, twee uur lang, onderzoekje spelen. De halve straat was afgezet. Als onverbeterlijke speurneus ging nog even gaan navragen bij de buren, maar de dame in de winkel had een t-shirt aan met opschrift ‘it’s my lucky day’. Dus go figure, ik zou daar niet veel informatie halen. En ik had nochtans dit gelezen in het bericht van het Nieuwsblad:

De politie verhoort twee mannen die mogelijk bij de feiten betrokken waren. Het gaat om mannen van 23 en 24 jaar die in de buurt wonen. Verder onderzoek moet uitwijzen of de drie elkaar kenden en in welke omstandigheden er geschoten werd. Het motief is nog onduidelijk, zegt het parket.

Maar zoals alle goeie tips komt ook dit mirakel zomaar binnengewaaid. De oplossing lag voor het grijpen. Letterlijk, op de grond van mijn garage, toen ik binnenwandelde. Minstens 30 man zocht de perimeter af, maar enkel mijn oog, mijn scherpe oog alleenvond het motief. Op de vloer in mijn eigen garage dan nog. 

exhibit 1

Alles werd duidelijk. Het klopt allemaal. Het motief  is er. Vermoedelijk is de man die werd vermoord diegene die dit briefje onder de deur schoof. Zijn schampere sneer raakte Berke, de moordenaar’s bijnaam, diep. Zijn stront was helemaal niet dik! Met alle gevolgen vandien.

Alweer een mysterie opgelost, dankzij inspecteur Boinot.

Graag gedaan.

Iedereen leest mij

Uiteraard is dat niet iedereen iedereen he. Maar ik schrik er toch wel enorm van wie er mijn blog leest. Het is echt geen nichegroep, het is een hele kleine groep mensen van werkelijk overal.
Hoe komt dat: dankzij Facebook. Ooit ben ik er in geslaagd om mijn bloggersaccount aan te sluiten bij mijn “notes”. En dat is blijkbaar zeer efficiënt. Vanuit alle mogelijke hoeken, alle mogelijke kennissenkringen krijg ik vragen over mijn blogposts, plots reageren oude vrienden en vriendinnen op mijn blog…

Ik vind het plezant! Ik moet er wel mee opletten.

Maar de zon bleef schijnen.

Een vreemd fenomeen deed zich onlangs, en eigenlijk de laatste tijd voor, iets wat mij nog nooit was overkomen. Iets heel gek eigenlijk, maar toch vermeldenswaardig.

Toen ik deze week onder vuur genomen werd rond mijn huidige job, was niet plots de hele wereld tegen me, belandde ik niet in de goot , en smeedden alle bedrijfsleiders in Europa géén listig complot tegen me. Meer zelfs, de vrijwilligers die hun grieven uitten, sneden me niet eens in plakjes. Ik had ze dan ook al taartjes gevoerd, maar dit terzijde.

En toen ik deze week vrijdag per abuis de trein naar Brussel in plaats van naar Wetteren nam, moest ik geen honderden euro’s betalen voor de terugrit (gratis, met dank aan de NMBS), waren er tijdens mijn afwezigheid geen rampen gebeurd die mijn aanwezigheid vereisten, werd mijn positie niet in vraag gesteld, werd ik niet ontslagen, en kwamen we niet alweer bij het complot terecht.

En toen ik bij aankomst vernam dat ik niet bij de laatste 6 (!) van de 39 kandidaten was voor de job die ik nu met veel plezier uitoefen, bleef de zon zelfs schijnen zeg! De grond zakte niet onder mijn voeten weg, de oorlog brak niet uit, de wereld verging niet.

Wat ik maar wil zeggen is: paniek was er voor het eerst in jaren niet, en ze was ook nergens voor nodig. Ergens put ik de rust uit, en ik denk dat ik die put uit een ‘ik geraak er nog wel, wacht maar’ attitude, wat voor een panikeur als mij heel uitzonderlijk is.

Ik moet hierbij wel de heerlijke Portishead-discografie een hartelijke dankuwel toewerpen, alsook de vriendelijke conducteur, de redelijkheid van de vrijwilligers die ik toesprak, het heerlijke Bal Buysse en mijn wilde, zotte, pijnlijke, zatte kameraadjes en collega’s die mij vrijdag entertainden.

Beseffen dat je iets gemist hebt is niet leuk, maar dat kan perfect gerelativeerd worden met maar een wijsheid: Alleen tijd staat tussen een mens en zijn dromen. Zolang er tijd is, kan alles nog. En voor alle duidelijkheid, je tijd blijft duren tot ze hélémààl op is. Dus smijt u gasten!

Oude vrienden, oude gewoonten

Die avond was ik in een begenadigde bui. Er was dan ook veel veranderd sinds de dag dat ik uit hun  leven verdween. En ik was die avond ook naar hen gekomen om hen dat te laten zien. Maar een mens is geen spiegel van zijn innerlijk, heb ik die avond gemerkt.

Wat er ook gebeurde, of niet gebeurde, ik was die avond ook zeer begripvol. Het bewuste gedrag met onbewuste redenen kunnen ook mijn kennissen niet bedwingen.

Ik kwam het gebouw binnen, en vond meteen diegenen die vanaf het eerste moment snapten wie ik was, en waarom ik zo was. Ik amuseerde mij, ook de toekomst keek mij ook even in het gezicht, in de vorm van een knappe jongedame die dacht mij te herkennen. Ik was beter daar gebleven.

Toen ik uiteindelijk bij diegenen kwam voor wie ik kwam, mijn oude klasgenoten, bleek ik opeens niet meer die kerel die de laatste maanden uit mijzelf was gegroeid. Ik praatte even met een meisje waar ik toendertijd verliefd op was geweest. Zij mompelde iets van ‘bier gaan halen’, en wandelde in een verre boog van me weg, om niet meer terug te keren.  

Ook de anderen leken mij weinig nieuws te kunnen vertellen. Ook zij vonden mij net zoals vroeger. En gek genoeg maakte hun idee over mij, dat ik opnieuw die oude werd. Oude vrienden brengen het verleden soms dichter terug dan je denkt.

Enkel een paar goede vrienden van vroeger konden er nog de sfeer inhouden. Godzijdank, voor hen was ik ook geen fractie veranderd. Tegen het uur dat mijn zin over was om nog langer te blijven in een tijdcapsule waar ik liever niet werd aan herinnerd, had ik alweer iets bijgeleerd.

Jezelf veranderen is in wezen altijd mogelijk. Maar je oude ik is nooit helemaal weg, omdat die door een ander gekneed wordt, en nooit meer verandert. Het verleden leeft verder in al wie je toen kende. Je imago bepaalt je karakter, op verschillende tijdstippen, op verschillende plaatsen, met verschillende mensen. Zoals op klasreünies, waar je het onbehaaglijk gevoel krijgt van terug te keren. Ga er nooit naartoe om te tonen wie je bent geworden, dat ziet geen kat.

Aan al wie enkel mijn onbeholpenheid voor waar kan nemen, tot nooit meer.  Aan al diegenen die de koppige, kolerige, creatieve, egocentrische, hulpvaardige, meelevende, vrolijke ziel achter mijn façade al ontdekten, tot nog eens, tot nog vele malen later!