Inspecteur Poirot: eat that!

U heeft het misschien al gelezen of gezien op TV, of gehoord op de radio: een man die een andere man door het oog schiet in een café in het Rabot. Ik woon nu toevallig daar in de buurt, en door mijn monocle zag ik een hele mierenhoop aan combi’s, labojasmensen, inspecteur Witses en andere agenten door elkaar, twee uur lang, onderzoekje spelen. De halve straat was afgezet. Als onverbeterlijke speurneus ging nog even gaan navragen bij de buren, maar de dame in de winkel had een t-shirt aan met opschrift ‘it’s my lucky day’. Dus go figure, ik zou daar niet veel informatie halen. En ik had nochtans dit gelezen in het bericht van het Nieuwsblad:

De politie verhoort twee mannen die mogelijk bij de feiten betrokken waren. Het gaat om mannen van 23 en 24 jaar die in de buurt wonen. Verder onderzoek moet uitwijzen of de drie elkaar kenden en in welke omstandigheden er geschoten werd. Het motief is nog onduidelijk, zegt het parket.

Maar zoals alle goeie tips komt ook dit mirakel zomaar binnengewaaid. De oplossing lag voor het grijpen. Letterlijk, op de grond van mijn garage, toen ik binnenwandelde. Minstens 30 man zocht de perimeter af, maar enkel mijn oog, mijn scherpe oog alleenvond het motief. Op de vloer in mijn eigen garage dan nog. 

exhibit 1

Alles werd duidelijk. Het klopt allemaal. Het motief  is er. Vermoedelijk is de man die werd vermoord diegene die dit briefje onder de deur schoof. Zijn schampere sneer raakte Berke, de moordenaar’s bijnaam, diep. Zijn stront was helemaal niet dik! Met alle gevolgen vandien.

Alweer een mysterie opgelost, dankzij inspecteur Boinot.

Graag gedaan.

~ door tromboone op 9 april 2009.