1 mei, artistiek ei, culinair ei.

Op 1 mei, laat ik maar even bekennen, ging het niet zo goed met mij.  Een goed bedoelende dame had rond 1u30 mij gevraagd of ik homo was, omdat ze vond dat ik vrouwelijke trekjes had. Nu had ze als volgende zin net zo goed ‘hey Trom, er is een olifant met zijn slurf de pellekes uit marc reynebeau’s nek aan het stofzuigen’ kunnen zeggen, ik zou het meer geloofd hebben dan haar ‘Ma pas op, veel vrouwen worden daardoor aangetrokken ze’. Jaja. Lesbische dwergvrouwtjes met een laag zelfbeeld.

Dus ’s ochtends had ik een fragiel humeur, dat enkel kon verblijd worden door de gedachte aan wat die eerste mei nog komen moest. Want ja, om 14 u 30 was het dan zover, ik stond in Brugge.

Enigszins verbaasd om de hoeveelheid asfalt die op de baan lag, de elektriciteit in het station, en het feit dat West-Vlamingen niet compleet naakt over straat lopen in hun eigen provincie, begon ik mijn ’sunny walk’, zonnebril in de hand, zon in de nek. En dan nu even een flashback.

Ik zat in de trein. Richting Brugge, wat had u gedacht.  Twee Françoisekes keken hoe ik een gedichtje schreef naar Elke, mijn virtuele muze, die ik dra in levende lijve zou ontmoeten. Blijkbaar kende Françoise toch enkele woorden Nederlands, want ze spoorde Françoise meteen aan, en samen begonnen ze de Nederlandse woorden der liefde op  te zoeken. Daar ik het vermoeden had dat ze het niet bepaald tegen mij hadden, liet ik ze gerust. Ik had betere dingen uit mijn bonzend hart te schudden.

Flashforward. Ze stond er, aan het station. Facebook ontdoet de wereld van alle magie. Ik herkende haar namelijk direct, ze had al verteld dat haar auto een family car was, dat hielp. Ik wilde even in ware filmstijl met open armen naar haar toe lopen, maar haar lach als reactie daarop, en haar wijsvinger deden mij van dit plan afstappen. Ten slotte, ze is 16 jaar ouder dan ik. Dus moet ik nog zestien jaar wachten om op gelijke hoogte te komen, vrees ik.

Een kwartiertje later stonden we bij haar thuis. Het deed vermoeden dat Peter Van Asbroek daar zijn diadeem nog moest komen goedsteken (zie: help, mijn man is een klusser), maar eigenlijk was er meer klaar dan aanvankelijk leek. Ik was oprecht jaloers op haar huis. Gewoon ook omdat de huizen tegenwoordig geen aparte sfeer hebben. Maar Elke weet vooral hoe ze een huis smaakvol moet accessorizen. Een marteling van een antiek rekenmachine was het logische gevolg van mijn nieuwsgierigheid. Gelukkig bouwden ze de dingen vroeger steviger dan nu.

Jah, toen ze uiteindelijk mijn gedicht aanhoorde, was ze in de zevende hemel. Een innige omhelzing was mijn deel. Blijkbaar is schrijven à la improviste een van mijn specialiteiten. Want ook mijn oudere zus Moeferkoe was in de wolken. Dat ik enkel dicht in ABAB-schema, schijnt iedereen mij te vergeven.

Toen we uiteindelijk moesten koken, veranderde Elke een klein beetje van een Muze naar een chef. Want al had ik het zo handig willen manoeuvreren dat ik enkel zou moeten toekijken (niet waar Elke, ik wilde heel wat leren, en zeker meehelpen), was het uiteindelijk zij die mij niet alleen leerde koken, maar vooral ook de kookboek lezen. Elke vraag die ik stelde over een gerecht, beantwoordde ze steevast met ‘ het staat in de kookboek, hoor’. Uiteraard werd er ook veel gebabbeld, en gezeverd, en ook handig: terwijl ik het een ineenflanste, maakte zij een ander gerecht gereed.

Dacht ik… Na zovele dagen nadenken heb ik beseft dat ik eigenlijk min of meer alles gekookt heb, terwijl zij alles achter mijn gat opkoos, of opkaas, of opkoosde, of hoe dat dat voltooid deelwoord van opkuisen nu weer is.

En het was plezant! Ik heb een gedichtje opgezegd voor mijn ex-jarige zus, Ook Ines en kindje en man waren absoluut fijne mensen, Ines bleek helemaal niet log te zijn.En het beste van al: tot helemaal het einde van de avond heb ik ze ook effectief verstaan! En ze klaagden niet over het eten! En het is geen seconde stil geweest, wat belangrijk is voor mij.

Beste Elke: ont-zet-tend bedankt. Sorry voor de late post. Hij is nu af omdat er dringend nog een ander moet komen

Tot slot nog dit: Godsdienst is het opium van het volk! Arbeiders aller landen, verenigt u!

~ door tromboone op 11 mei 2009.