Hé, tiens, da kost hier niks!
Hé, tiens, ik heb een blog!
Zou dat veel moeite kosten om nog eentje te schrijven? Nee?
En gaat dat dan een goeie zijn? Gaan de mensen dat graag lezen?
Over wat gaat hij dan gaan?
Over mijn werk misschien? Mwa, misschien wat lastig om te beschrijven he. Valt ook makkelijk samen te vatten: tis verkoop, tis lastig, kheb nog niks zelf verkocht, maar toch gaat het goed. Vreemd, maar ik weet dat ik vooruitgang boek.
Lap we zijn vertrokken, ze. Het gaat ook altijd over mijzelf. Wat een egotripper, dienen Trom. Ik herken hem niet meer. Gij wel?
En dan nog in derde persoon over zichzelf zeg. Verwaande gast!
Ben ik niet wat hard over Trom? Het is zijn eerste post op die manier. Voelt anders he?
Is Trom veranderd?
Ben ik veranderd?
Kan dat zo, op vier dagen? Wat heeft het overlijden van mijn pepe ermee te maken?
Ik voel het niet echt ze. Ik ben altijd zo bezig met mijn nieuwe job… Soms op den dag bekruipt het mij wel. Hij is er niet meer, he. En hij komt nooit meer terug.
Ik snap het niet goed. Ik heb hem nooit helemaal gekend. Ik wist wel hoe en wie hij was, en ik bezocht hem wat meer sinds zijn ziekte, maar toch. Heb ik recht op verdriet? Alleen maar omdat hij mij heel graag zag, zoals al zijn kleinkinderen en kinderen? Of wist ik nog niet hoe graag ik hem had?
Moet ik dat dan tonen aan papa, om te bewijzen? Kan het kwaad als ik er een avondje uit wil, zo gewoon gaan drinken met een vriend, bijpraten? Kan ik da nu wel aan? Ik wil niet beginnen bleiten he. Ik ben geen bleiter. Het is alweer twee jaar geleden dat ik dat deed.
Het zit echt op de rand ze. De emmer zit een beetje vol. Als ik straks moet gaan voorlezen in de kerk, gaat het er allemaal uit vrees ik. Hoop ik. Dan is het misschien efkes weg?
Misschien moet ik gewoon wat meer slapen? Efkes niks van die verkopen aantrekken. Daar heb ik zin in. Ik denk veel minder sinds ik verkoop. Maar ik zal straks toch veel moeten denken. Dat gaat pijn doen.
Het gaat pijn doen. Alles gaat pijn doen. Het gaat mij sterker maken.
In één trok van brein naar scherm. Zo hoort het. Denk ik.
Ah trommeke toch…
Kom hier dat ik u een knuffel geef!
elke zei dit op 14 juni 2009 bij 12:19 pm |
Sinds donderdag besefte ik het een beetje, sinds gisteren is het me maar al te duidelijk. Hij komt niet meer terug.
En ik heb het er zeer moeilijk mee.
Maar we moeten nog altijd kunnen lachen.Zoals gisteren, met die man die van de koffietafel vertrok met zijn serviette nog aan zijn broek hangen.
Tot straks.
moeferkoe zei dit op 14 juni 2009 bij 2:45 pm |
Gewoon even recht door je verdriet, heb je recht op en ‘t klinkt alsof hij het verdiend.
ines zei dit op 15 juni 2009 bij 10:59 pm |