Maar ik moet jullie nog vertellen over mijn skireis. Hoewel het een snowboardreis was. En ik daar eigenlijk nog niks over kan vertellen. Behalve dat mijn rug pijn doet, ik noodgedwongen een nieuwe bril moest kopen, en ik nu wél kan boarden. Ik trek mijn angsten van de vorige blogpost terug.
En ik moet jullie ook nog vertellen hoe therapeutisch het werkt om gewoon te bloggen. Niet rond een vastomlijnd thema, want dat doet mij choken, zoals ik al ongeveer een jaar doe. Ik moet het er even uitgooien, het writer’s blockbeest hangt nog steeds om de hoek te wachten. Het heeft mij lang in de greep gehad. Ding is: als je zelf niet weet hoe het in zijn haak zit, kan je het niet uitleggen. Ik heb een hele periode van niks geweten hoe het in zijn haak zat. Ik kon het dus ook niet vertellen.
Nu heb ik nog slechts een ministory voor je, lieve onbestaande lezer. Als je moet kuisen, moet je kuisen. Ook al heb je geen zin. En dat suckt zwaar. Maar hozee, wacht tot je klaar bent. Dan is er enkel nog voldoening. Iets wat ik nog maar 25 jaar te weinig van heb gehad. Omdat ik toch o zo fucking LUI ben.
Maar ja, een epicurist hé…
Ik ga gaan kuisen. Ooit wordt deze blog weer gestructureerd. Beloofd!
