Auteursarchief:

Trom Boone stak uit

Ik sta in de living.

Ik houd een roze gieter vast.

Er zit nog wat water in de gieter.

De kat zit in de living.

De kat zit onder mijn gieter in de living.

Katten houden niet van water.

Wat zou ik toch kunnen gedaan hebben?

Tiens tiens.

 

 

De kat ziet mij niet graag meer.

Trom zag gisteren commerce

Gisteren zag ik commerce. Een tweeluik aan commerce. Eerst opende een winkel op de hoek van den Bart Smit aan de veldstraat, weet wel tegenoverde vroeger Carron die nu den bodyshop was, weetwel tegenover den Bloch die nu de Zara Home is… 

Na eindeloos tegengehouden worden door straatventers (ik dacht dat dat niet meer bestond), eindigden we dus in ne kousenwinkel, die zijn openingsweekend deed. Amai ni.

Een winkel van 9m op 3m… Met rekken van een kubieke meter int midden… met 9 verkopers in gepropt. Ik heb mensen zien weggaan wegens te veel volk en te veel aanklamping van de zich stierlijk door vervelende erehaag aan verkopers. Ikzelf ging even van achteraan de winkel naar terug vooraan de winkel en werd daarbij begeleid door een mexican wave van ‘nog een prettige dag verder!’ Toen ik terug naar achter liep, klonk de wave meer als ‘kan ik u helpen meneer?’ Het zijn verdorie fucking kousen madam, tis ni da ge daar veel kunt mee misdoen he!

En die avond zag ik nog eens commerce. ‘t Hof van Commerce. Grandioos en geniaal in zowel klasse als enthousiasme van zowel het publiek als ‘t Hof zelf, ingeleid door de grandioos in elkaar genaaide show van Kraantje Pappie, die werkelijk Baas stond te spelen op het podium. 

En ‘t Hof zelf was verbaasd dat de homerun al geslagen was nog voor de match was begonnen. Termont verkocht met zijn ‘ier est hof van commercie’ al een stevige oplawaai aan de bal, en de rocketfuel die ‘t publiek aanleverde met het meebrullen van de volledige tekst van ‘Jaloes’, zorgt ervoor dat enkele Jabba de Hutts in een melkwegstelstel ver, ver, eweg  verbaasd zullen kijken naar een wit balletje met daarop ‘met de complimenten van het Hof’. Voila.

Morgen: Trom Boone en de Guitenstreken. Beware!

Trom zag vandaag…

Dat verandering een langzaam proces is, dat moet aangeleerd worden, veeleer dan plots met ijzeren vuist ingevoerd. 

Whatever, ik heb niet eens ijzeren vuisten. Ik mag al content zijn als er een heel vel rond hangt.

Maar we gaan ervoor he!

Trom zag vandaag…

Dat we een aantal zones hebben die belangrijk zijn voor ons welzijn: ons hoofd, ons daadwerkelijk leven en onze onderlinge verhoudingen.

Voor de drie zones geldt hetzelfde: invloeden zijn ok, redelijk opstellen is belangrijk, maar laat niet over je heen lopen.

Tis niet zo simpel. De een stelt zich eerder arrogant op, de ander laat zijn keuzes integraal bepalen door de rest van de wereld. De één vindt het vreselijk om iets te moeten toegeven, de ander zegt gewoon niet graag nee tegen een ander.

En hoe graag ik zou willen dat je mijn post van vandaag integraal verstaat, ik schrijf terug vooral voor mijzelf, dus het is bijzaak.

Trom zag…

Gisterenavond vond mijn sjoeke het nodig om de m&m’s boven te halen. Alleen was ze een beetje afgeleid.

Ze plaatst het zakje op naar haar doen onzorgvuldige wijze op de tafel.

Als in een komische film, heel langzaam, kapseist het zakje.

In hoog tempo rolt de een na de andere m&m uit het zakje, over de tafel, op de grond.

Zeker 30 m&m’s kregen vrije speelruimte op de parketvloer. Ik voelde mij even terug een kind met knikkers.

De scene daarna: ik en mijn sjoeke, zetels optillend, stoelen verschuivend om alle M&M’s op te rapen, half onze lachkramp inhoudend.

Ik zou eigenlijk moeten kuisen.

Maar ik moet jullie nog vertellen over mijn skireis. Hoewel het een snowboardreis was. En ik daar eigenlijk nog niks over kan vertellen. Behalve dat mijn rug pijn doet, ik noodgedwongen een nieuwe bril moest kopen, en ik nu wél kan boarden. Ik trek mijn angsten van de vorige blogpost terug.

En ik moet jullie ook nog vertellen hoe therapeutisch het werkt om gewoon te bloggen. Niet rond een vastomlijnd thema, want dat doet mij choken, zoals ik al ongeveer een jaar doe. Ik moet het er even uitgooien, het writer’s blockbeest hangt nog steeds om de hoek te wachten. Het heeft mij lang in de greep gehad. Ding is: als je zelf niet weet hoe het in zijn haak zit, kan je het niet uitleggen. Ik heb een hele periode van niks geweten hoe het in zijn haak zat. Ik kon het dus ook niet vertellen.

Nu heb ik nog slechts een ministory voor je, lieve onbestaande lezer. Als je moet kuisen, moet je kuisen. Ook al heb je geen zin. En dat suckt zwaar. Maar hozee, wacht tot je klaar bent. Dan is er enkel nog voldoening. Iets wat ik nog maar 25 jaar te weinig van heb gehad. Omdat ik toch o zo fucking LUI ben.

Maar ja, een epicurist hé…

Ik ga gaan kuisen. Ooit wordt deze blog weer gestructureerd. Beloofd!

Ik vertrek!

Ja, het is weer het moment van het jaar… Ik vertrek weer naar Hintertux, Oostenrijk voor een verkwikkende ski-en/of snowboardoddyssee. Deze keer wordt het snowboarden, wat het hele avontuur nog een beetje angstaanjagender maakt. Want ik heb nog slechts 4 uur gesnowboard, en ondanks de uitstekende vooruitgang… beginnen we de trip helemaal bovenop de berg, aan de zwarte piste.

Volgens de vriendin zal dat allemaal goed lopen. Ze is instructrice, en zij kan het weten. Toch hé? Niet? Ikzelf weet dat ik zal vallen. Zij weet dat ook, maar zij verzwijgt dat voor mij. Maar kan je iets voor iemand verzwijgen als die dat al weet?

Gelukkig ben ik niet bang van vallen. Ik ben enkel bang van iemand anders bezeren. Maar gelukkig is het herfstvakantie. De mensen hebben dan geen tijd om te skiën. Slik.

Ook dat komt in orde, verzekert mijn favoriete Snowboardinstructrice mij. Roetsjen is een van de efficiëntsste manieren om van gelijk welke berg af te dalen op een board. En ik kan al roetsjen, verzekert ze mij. Heb ik even geluk dat zij mijn zelfvertrouwen goed in bewaring houdt. Zij is deze week al officieel aangeduid als ‘mijn zelfvertrouwen’. Ze vindt het nu al ontzéttend leuk. En dan nu een sarcasmetekentje alstublieft… ⸮ alstublieft.

Maar het komt goed. Alles komt altijd goed. Een credo als een pitbull. Pitbulls zijn onbetrouwbare beesten, die u soms in het gat komen bijten. Maar kom, deze pitbull bijt uw nek niet af. Een beetje pijn in de poep hoort erbij. Zeker als je je hele leven dat beest zijn staart vasthoudt en u laat trekken. Shit happens.

Ik heb er al bij al vertrouwen in. Gekwalificeerde en gebrevetteerde mensen die al tientallen jonge veulens op die manier de helling afgejaagd hebben, altijd zonder erg, daar moet ge op vertrouwen.

Ik kijk nu al uit naar de tweede dag, de dag dat alles wat beter gaat, ondanks de eindeloze stramheid. Je wordt één met de plank, zeggen ze. Ik voeg toe: natuurlijk, want je wordt er zelf een. Maar kom, mijn witty remarks zullen mij daarboven niet helpen. Daarom dat ik ze nu nog neertik.

Wish me luck, und vielen Spass!

Wat zou TV zijn…

 

 

 

 

 

zonder achtergrondmuziek?

zonder cliffhangers?

zonder de onnatuurlijke intonatie van presentators?

met beelden van meer dan 10 seconden?

WIL IEMAND DAT EENS MAKEN AUB?

danku.