Kind aan tramhalte. Mama op vijf meter.
Kind aan vuilbak, met plastieken folietje in de hand. Gaat voor het gat.
Stomme wind waait het papiertje over het gat. Kind ziet dat.
Kind twijfelt. Kijkt naar de grond, naar het papiertje, leunt zachtjes voorover, maar niet van harte. Kijkt naar mama, mama kijkt niet. Kijkt naar vuilbak.
Kind haalt schouders op. Wandelt terug naar mama.
Er zijn geen betere woorden
dan super, tof, en fijn,
maar als ik toch één moest kiezen
dan moet dat Elke zijn.
Want ook al blijf je praten
met sappig Brugs accent,
toch blijf je een verleiding
voor elke vent van Gent.
Want jij wisselt met woorden
alsof het stickers waren
zodat zelfs je slechtste zinnen
een hersenbloeding baren
Want jij hebt een soort humor
ik weet niet goed dewelke,
maar als ik het een naam mocht geven,
dan noemde ik het Elke.
Ik wil wel met je trouwen
maar de melk hangt nog aan mijn muil,
en maak je maar geen zorgen:
mijn gedachten zijn niet vuil.
Frederick wil niet met je trouwen
Trom Boone wil alsnog,
maar hij wil als fictief personage enkel trouwen met je blog.
Dus laat ons schrijven brieven.
Onze woorden delen het bed,
En ik wil dat best wel delen
met gans het internet.
Trom & Frederick
Een haarnetje onder een fietshelm bevordert de zwaaikracht
Vandaag heb ik op het überspannende werk eens iets anders geprobeerd. Het is zeker aan te raden, het werkt goed op het algemene humeur.
Men neme een rustige, tolerante jongen, in dit geval Dave, en nog een tweetal extra collega’s. Dan doe je het volgende: je vertelt de twee collega’s dat het vandaag zwaai-eens-naar-Dave-dag is, en dat ze dat moeten doen, iedere keer ze hem tegenkomen, zonder eentje over te slaan. Het houdt je amper van je werk af, en het is een welkome afleiding voor een volledige dag. Dave wist in elk geval niet waar hij het had, en is vandaag met een grote smile naar huis gereden.
Morgen is het zwaai-eens-naar-Jeffrey-dag.
In het leven bestaan er vele verschillende mensen, met elk hun verschillende eigenaardigheden. Ik, bijvoorbeeld, heb altijd chance. Ik won mijn tweede pokerpartijtje ooit met een tien en een acht. Ik verlies veel, maar vind ook alles terug. Ik verloor mijn portefeuille op de Feesten, ontdekte dat na een halfuur, en vond het na een halve minuut al terug aan de ingang van het plein. Met geld en al.
Helaas, fans, vandaag gaat het niet over mijn geweldige zelf. Er zijn namelijk nog andere vastgelegde categoriën mensen die dienen te worden vastgelegd. Vandaag: de Jeffreys.
Jeffreys zijn straf. Onmenselijk sterk. Als ze in een houtzagerij werken, kunnen ze een balk hout van minstens 5mm dikte zó met hun hoofd breken, zonder hersenschade. Ze tonen dat ook graag. Het pleit voor hen dat ze zoveel uit hun kracht halen. Ze laten zich dan ook enorm gelden. Ze delen klopjes voor de grap uit, waarvan ze uitgaan dat ze pijn doen. Ik moet zeggen, ik zou me ziekentrok vragen voor een volle week, moest de telefoon opnemen niet zoveel pijn doen aan mijn nochtans enorme ribbenkast.
Jeffreys zijn ook enorm sociaal voelend. Doordat ze iedereen na twee seconden kennen en doorzien, is het voor hen ook een koud kunstje om ze kameraadschappelijk te plagen zonder te vér te gaan. Ik heb vandaag een oude man, bijna op pensioen, zien denken: had ik hem maar 20 jaar geleden ontmoet, ik zou zijn testikels door zijn neus sleuren. Dat was den Etienne. Hij ziet er blank uit, maar het is een verdoken Chinees uit Gent. Ik had dat al snel door, hij verkiest zelf namelijk zijn echte naam Echèng.
Maar den Echèng heeft ongelijk. Den Echèng had duidelijk niet door dat de Jeffrey dat niet meende, en enkel wou socialisen. Domme domme Echèng.
Jeffreys zijn ook heel goed met prioriteiten. Zij zijn degenen die ons eraan herinneren dat een job belangrijk is om kameraadschap te ontwikkelen. De onnozelaar die beweert dat een job is om te wérken is nen homo, en verdient een goed pak kameraadschappelijk geplaag.
Ze zijn ook heel zelfzeker, de Jeffreys. Wie beweert dat dat niet zo is, krijgt wat geplaag op zijn muile. Vreemd genoeg komt dat er nooit van…
Neen, Jeffreys zijn niet onzeker. Hun humeur is gewoon flexibel en aanpasbaar. Ze herkennen ook meteen de signalen, van wanneer op te houden. subtiele, onbewuste signalen als als ‘stopt keer, mongool’, of het tonen van een gebalde vuist zijn meestal al voldoende
Wie ook een Jeffrey kent, mag zich hier aanmelden. Als het er meer dan 20 zijn, geeft de overheid subsidies voor een zelfhulpgroep en een pro bono psychiater.
Eentje uit de oude doos… Van mijn msn-space gehaald.
Elkst nen goeiendag samen. langs deze weg zou ik uw sympathie en meelij willen opwekken aangezien leven met 20cm en 199 kilo geen lachertje is. gezien mijn handicap ben ik genoodzaakt om enkel in lage Duitse sportwagens te rijden, dus wie toevallig nog een Porsche boxster in zijn garage heeft staan, denk aan mij. Je zou denken dat een ferrari ook voldoet aan mijn afmetingen (ziet naar van rossem) maar niets is minder waar:Van Rossem is net 1,54 cm groter dan ik en kan naar eigen zeggen” nog net door het stuur over het dashboard de richtingaanwijzers op de autostrade zien(als hij er vlak onder rijdt tenminste).
daarom vraag ik aan de mensen die toevallig twee porsches in hun garage staan hebben, ook een beetje begrip op te brengen voor de Jeepee, teneinde hun gouden hart te tonen, en ons in milde schenking nog vele jaren van opperste verrukking te schenken.
Ik Dank U.
